Parafia Wniebowzięcia NMP

Kościół Parafialny
pw. Wniebowzięcia
NMP w Wojanowie

w Wojanowie z/s w Dąbrowicy

Sanktuarium
MB Jasnogórskiej Pani
Uzdrowienia Chorych
w Dąbrowicy

Czym jest okultyzm?

Kościół nie rozdziela magii na białą czy czarną. Magia w każdym wypadku, obojętnie jaką nada się jej nazwę, jest odwołaniem się do tajemnic przyszłości do wiedzy o przyszłości, do wiedzy, którą posiada tylko Bóg. Niezdrową ciekawość rzeczy przyszłych wykorzystuje bowiem szatan aby zwodzić ludzi i dawać im przekonanie, jakoby byli "równi" Bogu w wiedzy o rzeczach, ktore mają nastąpić.

Pod pojęciem okultyzmu kryją sie wszelkie formy odwoływania sie do tajemnych mocy poprzez:

  • spirytyzm, biała i czarna magia,

  • karty tarota, horoskopy, wróżbiarstwo, astrologia, jasnowidztwo,

  • bioenergoterapia, posługiwanie się wahadełkiem etc.,

  • posługiwanie się nieznanymi energiami i stosowanie takich technik jak np. reiki czy metoda Silvy w celu zaprogramowania swojego umysłu; także joga, channeling itd.

  • satanizm i kulty demoniczne, voodoo,

  • posługiwanie się symbolami pogańskimi i satanistycznymi, także amulety,

  • duchowe praktyki związane z mitycznymi wierzeniami np. hinduistycznymi, tybetańskimi,

Kościół nie rozdziela magii na białą czy czarną. Magia w każdym wypadku, obojętnie jaką nada się jej nazwę, jest odwołaniem się do tajemnic przyszłości do wiedzy o przyszłości, do wiedzy, którą posiada tylko Bóg. Niezdrową ciekawość rzeczy przyszłych wykorzystuje bowiem szatan aby zwodzić ludzi i dawać im przekonanie, jakoby byli "równi" Bogu w wiedzy o rzeczach, które mają nastąpić. Za tym kryje się już ciężki grzech pychy. Pewną wiedzę o rzeczach przyszłych posiadają osoby obdarzone przez Ducha Swiętego darem proroctwa, lecz nie ma to jednak nic wspólnego z magią - charyzmatycy są bowiem osobami pelnymi pokory i wyzbytymi niezdrowej ciekawości, a przez co mogą, poprzez łaskę, poznać rzeczy, które Bóg w swej dobroci, dla uswięcenia danej osoby pozwala im widzieć.

Okultyzm i magia łączą się z wiarą w istnienie duchowych sił lub energii które moga pomóc człowiekowi w poznaniu przyszłości, odzyskania zdrowia, uzyskania nadzwyczajnych władz duchowych (np. czytanie w myślach innych osób, poznawanie przyszłości, mozliwość oddzialywania na innych lub porozumiewania się ze zmarłymi. Wiele praktyk paraokultystycznych występuje w New Age pod nazwą medycyny naturalnej.

Kilka razy na miesiąc otrzymujemy listy od osób, które parały się praktykami takimi, jak opisaliśmy wyżej. Zaskutkowało to poważnymi problemami natury duchowej oraz demonicznymi opresjami, często do takiego stopnia, iż niezbędna była interwencja egzorcysty. Dlatego apelujemy, aby osoby, które posiadają amulety, talizmany, karty tarota, wahadełka, publikacje związane z okultyzmem itd., je wyrzucili lub zniszczyli. Jeśli złe konsekwencje praktyk okultystycznych dotyczą także Ciebie, zajrzyj do działu "Pierwsza pomoc".

Definicje spirytyzmu

Spirytyzm to system oparty na przekonaniu, że za pomocą określonych technik lub osób (medium) można kontaktować się ze zmarłymi, aniołami, bóstwami, bytami astralnymi czy przybyszami z kosmosu. Spirytyści wierzą, że człowiek może komunikować się z nimi i dzięki temu posiąść nieznaną ludziom wiedzę. Różne odmiany spirytyzmu odnajdujemy w już w starożytnych kultach (np. pod postacią nekromancji). Jednak współczesny spirytyzm narodził się w połowie XIX wieku w Anglii, USA i Francji. Szybko stał się masową modą, która pod wieloma formami istnieje do dziś (wywoływanie duchów, tabliczka oui-ja itd.).

Do ojców nowożytnego spirytyzmu należy Allan Kardec (wł. Leon Hippolit Rivail 1804–1869), który zebrał i opisał wiele praw, które zostały rzekomo objawione ludziom przez duchy z zaświatów. Odłamów spirytyzmu jest bardzo wiele, jednak chyba największą popularność zyskał kardecjonizm, który stał się najszerzej opisywanym ze wszystkich nowożytnych ruchów spirytystycznych. Ten odłam spirytyzmu zwany francuskim opiera się po części na reinkarnacji, którą z kolei neguje np. spirytyzm angielski.

Kardec jest autorem "Kodeksu Spirytystycznego", "Księgi Duchów", "Ewangelii wg spirytyzmu" i kilku pomniejszych dziełek. Cechą jego spirytyzmu jest próba interpretacji Biblii na modłę spirytystyczną. Kardec pisze w "Ewangelii według Spirytyzmu”: Spirytyzm realizuje to co, Chrystus powiedział o obiecanym pocieszycielu, dając człowiekowi znajomość rzeczy, która sprawia, że wie skąd przychodzi, dokąd idzie i w jakim celu jest na ziemi, przywołując tym samym prawdziwe zasady praw boskich i pocieszenie w wierze i nadziei. Jezusowi przypisuje się dość szczególne miejsce w procesie ewolucji duchowej, jest uważany za przewodnika i wzór moralny. Odmawia się Jezusowi wielu przymiotów, w tym przede wszystkim Bóstwa.

Sam zaś spirytyzm wg Kardeca jest nauką, która zajmuje się naturą, pochodzeniem i losem Duchów, a także ich związkami ze światem cielesnym ("Co to jest Spirytyzm" - preambuła). Spirytyzm ma objawiać tajemną wiedzę na temat Boga, wszechświata, ludzi, duchów i praw rządzącym życiem. Spirytyzm kardecjański ma też charakter egzystencjalny: objawia także kim jesteśmy, skąd przychodzimy, dokąd idziemy, cel ziemskiej egzystencji i przyczynę bólu i cierpienia. Trudno nie zauważyć, że Kardec uzurpuje sobie prawo do odpowiedzi na najprostsze i najbardziej uniwersalne rozterki ludzkości. Hasła te są bardzo modne i w zasadzie można je przypisać do każdego światopoglądu. Jednak kardecjonizm jest światopoglądem o tyle szczególnym, o ile odwołuje się do pewnej boskiej wiedzy, przekazanej ludziom przez duchy. Duchy – czyli byty osób zmarłych, które pozostają jakimś na etapie reinkarnacyjnej wędrówki. W zasadzie przekazy te nie są w żaden sposób weryfikowalne i mają charakter ściśle subiektywny.

Kardecjonizm postawił sobie za zadanie odnowienie ludzkości poprzez "oświecenie” jej ideami spirytyzmu. Ma się to odbyć w drodze reinterpretacji rzeczywistości w każdym jej aspekcie. Śmiały to postulat, który żąda wcielenia idei spirytyzmu do religii, filozofii, etyki, nauki i edukacji. Zasadniczą tezą spirytyzmu jest wiara w niematerialnego, wszechmocnego i dobrego Boga-Stwórcy oraz w świat duchowy, gdzie przebywają duchy pozbawione ciała. Duchy są na różnym poziomie ewolucji i są bardziej rozwinięte niż ludzie. Zatem posiadają wiedzę i moc, która przewyższa człowieka. Człowiek to też duch, ale wcielony w ciało. Cały proces życia ducha rozpoczyna się w momencie stworzenia. Odtąd duch ewoluuje i przybiera wcielenia nabierając pewnych właściwości intelektualnych i duchowych. Szybkość tego postępu jest uzależniona od włożonego w to wysiłku. Ostatecznym celem jest osiągnięcie doskonałości i wiecznego szczęścia. Nieodłączną częścią bytu ducha jest reinkarnacja, która jest motorem tej ewolucji.

Świat duchowy w myśl spirytyzmu wypełniają duchy złe i dobre, które oddziaływają na człowieka zachęcając go do złych albo dobrych czynów. Pojawia się też określenie duchów czystych, które osiągnęły maksymalnie wysoki poziom doskonałości oraz duchów niedoskonałych, które znajdują się na jakimś pośrednim szczeblu ewolucyjnej drabiny. Rytuały spirytystyczne ograniczają się do mediumizmu, czyli kontaktowania się z duchami. Bycie medium to porozumiewanie się z duchami, jest to uważane za zdolność, którą posiada każdy człowiek.

Biblia i nauczanie Kościoła o spirytyzmie

„Ja sam zwrócę oblicze moje (...) Także przeciwko każdemu, kto się zwróci do wywołujących duchy albo do wróżbitów, aby uprawiać z nimi nierząd, zwrócę oblicze i wyłączę go spośród jego ludu.” (Kpł 20,5-6)

Biblia:

Kpł 20,5-6
„(...) Ja sam zwrócę oblicze moje (...) Także przeciwko każdemu, kto się zwróci do wywołujących duchy albo do wróżbitów, aby uprawiać z nimi nierząd, zwrócę oblicze i wyłączę go spośród jego ludu.”

Kpł 20:27
„Jeżeli jaki mężczyzna albo jaka kobieta będą wywoływać duchy albo wróżyć, będą ukarani śmiercią. Kamieniami zabijecie ich. Sami ściągnęli śmierć na siebie".

Kpł 19, 31
„Nie będziecie się zwracać do wywołujących duchy ani do wróżbitów. Nie będziecie zasięgać ich rady, aby nie splugawić się przez nich. Ja jestem Pan, Bóg wasz!”

Jr 29, 8-9
Bo to mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Nie dajcie się wprowadzić w błąd przez waszych proroków, którzy są wśród was, i przez waszych wróżbitów; nie zwracajcie uwagi na wasze sny, jakie śnicie3. 9 Oni bowiem prorokują wam kłamstwo w moje imię. Nie posłałem ich - wyrocznia Pana.

Pwt 18,9-12
"Gdy tedy wnijdziesz do ziemi, którą dawa Pan Bóg twój, tobie, nie ucz się czynić według OBRZYDLIWOŚCI TYCH NARODÓW. Niech się między wami nie znajduje ... WIESZCZEK, guślarz, i wróżek, i czarownik. I czarnoksiężnik, i ten, który ma sprawę z duchy złymi, i praktykarz, i wywiadujący się czego od umarłych. Albowiem jest obrzydliwością Panu każdy, któryby to czynił, bo dla tych obrzydliwości Pan, Bóg twój, wyrzuca te narody przed tobą"

Pwt 18,10
"Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary; nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umarłych. Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni. Z powodu tych obrzydliwości wypędza ich Pan, Bóg twój, sprzed twego oblicza. Dochowasz pełnej wierności Panu, Bogu swemu. Te narody bowiem, które ty wydziedziczysz, słuchały wróżbitów i wywołujących umarłych. Lecz tobie nie pozwala na to Pan, Bóg twój".


Katechizm:

2115 - Bóg może objawić przyszłość swoim prorokom lub innym świętym. Jednak właściwa postawa chrześcijańska polega na ufnym powierzeniu się Opatrzności w tym, co dotyczy przyszłości, i na odrzuceniu wszelkiej niezdrowej ciekawości w tym względzie. Nieprzewidywanie może stanowić brak odpowiedzialności.

KKK 2116 Należy odrzucić wszystkie formy wróżbiarstwa: odwoływanie się do Szatana lub demonów, przywoływanie zmarłych lub inne praktyki mające rzekomo odsłaniać przyszłość (Por. Pwt 18,10; Jr 29, 8). Korzystanie z horoskopów, astrologia, chiromancja, wyjaśnianie przepowiedni i wróżb, zjawiska jasnowidztwa, posługiwanie się medium są przejawami chęci panowania nad czasem, nad historią i wreszcie nad ludźmi, a jednocześnie pragnieniem zjednania sobie ukrytych mocy. Praktyki te są sprzeczne ze czcią i szacunkiem – połączonym z miłującą bojaźnią – które należą się jedynie Bogu.

KKK 2117 Wszystkie praktyki magii lub czarów, przez które dąży się do pozyskania tajemnych sił, by posługiwać się nimi i osiągać nadnaturalną władzę nad bliźnim – nawet w celu zapewnienia mu zdrowia – są w poważnej sprzeczności z cnotą religijności. Praktyki te należy potępić tym bardziej wtedy, gdy towarzyszy im intencja zaszkodzenia drugiemu człowiekowi lub uciekanie się do interwencji demonów. Jest również naganne noszenie amuletów. Spirytyzm często pociąga za sobą praktyki wróżbiarskie lub magiczne. Dlatego Kościół upomina wiernych, by wystrzegali się ich. Uciekanie się do tak zwanych tradycyjnych praktyk medycznych nie usprawiedliwia ani wzywania złych mocy, ani wykorzystywania łatwowierności drugiego człowieka.


Święte Oficjum (30 IV 1898):
"Praktykowanie spirytyzmu jest zabobonem całkowicie niedozwolonym, gdyż nie leży w porządku rzeczy, aby Bóg wysyłał dobre duchy dla zaspokojenia ludzkiej ciekawości. Jeśli jakieś duchy udzielają odpowiedzi na różne pytania, mogą to być jedynie złe duchy, które godzą się wchodzić w łączność z ludźmi tylko dlatego, aby im szkodzić i pobudzać ich do złego. Toteż Kościół zabronił absolutnie brania jakiegokolwiek udziału w seansach spirytystycznych"


Egzorcyści:

Ks. Salvucci:
"My, którzy zajmujemy się tą dziedziną z nakazu Kościoła, nie mamy wątpliwości: to szatan zawsze i w każdej formie ukrywa się za postaciami wzywanych dusz, aby móc wejść w kontakty z ludźmi i w ten sposób ich zwodzić. (...) To niemożliwe, by nasi bracia zmarli w pokoju Bożym mogli się ukazywać podczas seansów spirytystycznych. Wówczas pojawiają się albo złe duchy albo dusze osób zmarłych w niełasce u Boga, znajdujące się teraz w rękach złych duchów i przez nie wykorzystywane."

Ks. Amorth:

„Podobnie jak błędem jest zaprzeczanie istnieniu szatana, tak samo rzeczą błędną według powszechnie przyjętej opinii, jest opowiadanie się za istnieniem innych sił czy też istot duchowych, o których nie mówi Pismo święte; są one wymysłem spirytystów, miłośników wiedzy ezoterycznej i okultystycznej lub zwolenników reinkarnacji i "dusz wędrujących". Nie istnieją duchy dobre poza aniołami, jak też nie ma innych duchów złych poza diabłami. Dusze zmarłych idą od razu albo do nieba albo do piekła, albo do czyścca, jak to określił Sobór Lionski i Florencki. Zmarli, którzy pojawiają się w czasie seansów spirytystycznych lub dusze zmarłych obecne w istotach żyjących, by je dręczyć, są złymi duchami. Bardzo rzadkie wyjątki, dopuszczone przez Boga, potwierdzają tylko tę prawdę.”


„Spirytyści i media poświęcają się wywoływaniu duchów wyższych lub duchów osób zmarłych. W rzeczywistości zaprzedają się z ciałem i duszą mocom demonicznym, nie zdając sobie sprawy z tego, że one zawsze używają ich do niecnych celów, chociaż te cele nie pojawiają się od razu.”


„Pewnikiem matematycznym jest fakt, że gdzie się zmniejsza religijność, tam wzrasta zabobon. Stąd wywodzi się zjawisko rozpowszechniania się, zwłaszcza wśród młodzieży, praktyk spirytystycznych, magii i okultyzmu. Do tego dochodzi poszukiwanie jogi, zen, medytacji transcendentalnej. Wszystkie te praktyki mają za podstawę reinkamację, zatapianie się osoby ludzkiej w bóstwie lub w pewnego rodzaju naukach, na które chrześcijanin nie może się zgodzić, gdyż są dla niego nie do przyjęcia.”

„Kto chce iść krętymi drogami spirytyzmu, ten oddala się od Boga i od samej prawdy. Ktoś może pokręcić nosem, sądząc że zostało za mało powiedziane, a samo źródło Objawienia nie jest wystarczający narzędziem poznania. Przypomnijmy więc sobie, że mówimy tutaj o wymiarze nadprzyrodzonym, który jest nieosiągalny dla ludzkiej wiedzy i dla naukowego doświadczenia. To ostatnie dotyczy bowiem poznania świata natury .Sądzę, że dopóki człowiek będzie żył na tej ziemi, dopóty będzie dokonywał nowych odkryć. Lecz prawdy nadprzyrodzone, a zwłaszcza te, które dotyczą świata niewidzialnego, nigdy nie będą dostępne naukowemu doświadczeniu i w ogóle badaniom nauk doświadczalnych: nieśmiertelność dusz istnienie aniołów i diabłów, istnienie nieba-czyśćca-piekła, istnienie samego Boga. Tutaj tylko Objawienie daje nam pewność, a wiara jest darem Ducha Świętego, a nie owocem ludzkich wysiłków.”

Teologia a spirytyzm. Skutki duchowe.

Cała wiedza spirytystyczna opiera się na fundamentalnym założeniu, że duchy objawiają medium prawdziwą wiedzę. Nie ma ku temu żadnych podstaw logicznych. Spirytyzm wyrósł na łatwowierności oraz pysze uczestników spirytystycznych seansów. Pan Bóg w Biblii surowo zakazuje wywoływania duchów. Nauczanie papieży i Ojców Kościoła, polemiki znawców tematu i samych byłych spirytystów stanowczo przeciwstawia się spirytyzmowi. Nie jako konkurencyjnym wierzeniom, ale przede wszystkim jako niezwykle niebezpiecznym praktykom, które prowadzą do demonicznych zniewoleń.

Sama Bóg w Biblii stanowczo potępia wszystkie formy komunikowania się ze zmarłymi. Mało który ze spirytystów bada prawdziwą, demoniczną naturę objawiających mu się bytów. Zastanawiające jest w tym aspekcie to, że w doktrynie spirytystycznej nie ma miejsca na piekło. Spirytyzm poprzez reinkarnację podważa też fundamentalną prawdę o zmartwychwstaniu – tak Jezusa, jak i czekającym wszystkich ludzi. A przecież „postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd (...)” (Hbr 9,27). Sam Jezus Chrystus jawi się jako przykład moralny, nie zaś jako Bóg. Trójca Święta? – Spirytyzm przekreśla ten dogmat jak i wszystkie pozostałe. Groźnym zjawiskiem jest reinterpretacja Pisma Świętego oraz uznanych przez Kościół objawień prywatnych w duchy spirytyzmu. Dochodzi tym samym do wielu paradoksów, jak uznanie Matki Bożej z Lourdes za jakiegoś ducha albo do zestawień energetyzujących piramidek z wodą święconą.

Wiara w spirytyzm jest sprzeczna z teologią katolicką. Skutkuje zniszczeniem życia wiary, grzechem ciężki, zmusza do podważania prawd biblijnych i teologicznych. Prowadzi także do daleko idących konsekwencji: Skutkami spirytyzmu jest przecież bezpośredni kontakt z demonami. Stąd biorą przykre zjawiska, od opresji (nadzwyczajnych zdarzeń w otoczeniu) poprzez koszmary, dolegliwości psychiczne, aż po dręczenia i opętania. Negatywne skutki dają się odczuwać także na płaszczyźnie psychologicznej. Osoby uprawiające szeroko pojęty spirytyzm cierpią zaburzenia psychiczne, lęki, koszmary, wskutek czego w dalszej perspektywie dochodzi do depresji i prób samobójcze. Praktykowanie spirytyzmu często skutkuje także uzależnieniem od opinii duchów. Dochodzi do tym samym do ubezwłasnowolnienia człowieka przez samego diabła.

Współczesne formy spirytyzmu

Popularne współcześnie formy spirytyzmu i praktyki, które po części opierają się na spirytyzmie, to m.in. kardecjonizm, wywoływanie duchów, channeling i candomble.

Popularne współcześnie formy spirytyzmu i praktyki, które po części opierają się na spirytyzmie, to m.in.:

Antoinizm, kardecjonizm - spirytyzm klasyczny, wywoływanie duchów ludzi zmarłych które poprzez praktyki mediumistyczne (i medium) przekazują "wiedzę" o świecie materialnym i duchowym. Z tego rodzaju spirytyzmu wyrasta także psychozofia, metapsychika i parapsychologia.

Wywoływanie duchów – wzywanie dusz zmarłych osób lub jakkolwiek nazwanych postaci z zaświatów z czystej ciekawości czy z chęci uzyskania nodpowiedzi na jakieś pytania. To także korzystanie z takich akcesoriów, jak tabliczka oui-ja, wirujący talerzyk i urządzeń wskazujących. Polega na tym, że osoba (medium) korzysta np. z tabliczki oui-ja (składającej z liter, cyfr i gotowych odpowiedzi), na której duch wskazuje odpowiedzi na zadawane pytania. Często przybiera to postać zabawy towarzyskiej.

Channeling – newagowska praktyka medytacyjna, mająca za cel komunikowania się z "bytami astralnymi" poprzez medytacje, pismo automatyczne, przekazy i objawienia. Często jest reklamowana jako spotkanie z przewodnikiem, aniołem stróżem, Bogiem itd. Podobne praktyki stanowią częśc medytacji transcedentalnej.

Candomblé – w tym pogańskim rytuale poprzez trans i śpiewy ku czci bóstw dąży się do nawiązania kontaktu z duchami i do samoopętania. Kult był popularny początkowo wśród niewolników brazylijskich pochodzących z Afryki. Potem przeniknął do capoeiry (sztuka walki połączona z tańcem), jednak współczesne zależności z capoeiry z candomble są dyskusyjne. Niemniej zawsze trzeba zwrócić uwagę na pieśni capoeiry wykonywane w obcych językach, by przypadkiem nie śpiewać pieśni candomblé. Podobne do candomblé praktyki występują w kultach typu umbanda, macumba i voodoo.

Raelianizm – to jedna z sekt, która twierdzi, ze porozumiewa się z UFO i oczekuje na kosmicznych
przybyszów jako wybawicieli ludzkości. Oczywiście nie całej ludzkości, ale raelian.

Fałszywe objawienia w chrześcijaństwie – kiedy na skutek działań ze strony człowieka (pyszne wzywanie świętych z nieba, postaci z czyśćca lub piekła) dochodzi do jakiejś formy objawień. Widzenia takie zwykle charakteryzują się w dużej mierze zgodnością z nauczaniem Kościoła, jednak w kwestiach zasadniczych ujawnia się odstępstwo od prawdziwej wiary. Objawia się tu działanie upadłego anioła, który dąży do odstępstwa w Kościele. Przykładem jest kadoaizm, który został zapoczątkowany przez objawienia o charakterze spirytystycznym, a zakończył się stworzeniem nowego kościoła w Wietnamie.

\

 

 

 

Liturgia

Dąbrowica:
Pn, Śr: 16:30
So: 8:30
Nd: 11:00, 16:00

Wojanów
Pn, Pt: 16:00
Nd: 9:30

Słowo na dziś

We wszystkich wypadkach i okolicznościach życia wielbię i błogosławię świętą wolę Bożą
Dz. 678

Galeria

  • image
  • image

 

 

matka boska wniebowzięta

Jubileusz 700-lecia Kościoła

 

 

roza

Dekoracje kościelne

YouTube

Łączna liczba gości:434047
© VentoStudio.pl