Parafia Wniebowzięcia NMP

Kościół Parafialny
pw. Wniebowzięcia
NMP w Wojanowie

w Wojanowie z/s w Dąbrowicy

Sanktuarium
MB Jasnogórskiej Pani
Uzdrowienia Chorych
w Dąbrowicy

Co to jest Kongres Eucharytstyczny?

Kongres Eucharystyczny jest szczególną manifestacją kultu Eucharystii, jest zgromadzeniem ludu chrześcijańskiego różnych ras, języków, ludów i narodów wokół Jezusa Chrystusa, obecnego w znaku Chleba i wokół wielkiej liczby biskupów oraz papieża lub jego przedstawiciela. Zasadniczym celem Kongresu jest wspólne oddanie czci Jezusowi Chrystusowi, żyjącemu w Kościele, i manifestacja wiary Ludu Bożego w obecność swego Pana oraz dyskusja nad aktualnymi zadaniami ewangelizacyjnymi wobec świata. Po raz pierwszy w historii Kongres odbędzie się w Polsce. Będzie także pierwszym po wojnie i drugim w dziejach Kościoła kongresem w naszej części Europy. Poprzedni – 45 Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny odbył się w Sewilli w Hiszpanii (6-13 czerwca 1993). Temat Kongresu brzmiał: Eucharystia i Ewangelizacja, zaś hasło: Chrystus Światłością Narodów.

W niedzielę 13 czerwca miała miejsce Statio orbis, w której wziął udział Jan Paweł II, ok. 200 biskupów, ponad 1200 kapłanów, rodzina królewska i ok. pół miliona wiernych. Na zakończenie uroczystości Ojciec Święty, w obecności ks. kard. Henryka Gulbinowicza, Metropolity Wrocławskiego, ogłosił Wrocław miejscem następnego, 46 Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego w 1997. Kongresy Eucharystyczne mają na celu umocnienie więzi z Chrystusem dzięki pogłębianiu tajemnicy Eucharystii przez wykłady oraz adorację Najświętszego Sakramentu. Pierwszy Światowy Kongres Eucharystyczny odbył się od 28 do 30 czerwca 1881 w Lille. Przewodniczył mu bp H. Monnier, a udział wzięło ok. 8000 osób. W procesji eucharystycznej uczestniczyło ok. 4000 mężczyzn, głównie z Europy oraz obydwu Ameryk i Azji. Papież Leon XIII poparł w specjalnie wydanym dokumencie inicjatywę urządzania kongresów i zachęcił do ich kontynuowania. Początkowo zwoływano je zazwyczaj co roku, w okresie międzywojennym co dwa lata, a po II wojnie światowej co 4 lub 5 lat.

WSZYSTKO ZACZĘŁO SIĘ WE FRANCJI...

Idea międzynarodowych spotkań poświęconych kultowi eucharystycznemu zrodziła się w Europie Zachodniej w połowie lat siedemdziesiątych XIX w. Chodziło nie tylko o ożywienie i poszerzenie nabożeństwa eucharystycznego, ale także o przeciwstawienie się narastającym tendencjom laicyzacyjnym o antykościelnym i antyreligijnym zabarwieniu. Idea zrodziła się w środowiskach ludzi świeckich we Francji. Największe zasługi miała Emilie-Marie Tamisier (1834-1910), która organizowała na przełomie lat 60 i 70-tych ubiegłego stulecia pielgrzymki eucharystyczne. Popierali ją w tym jej spowiednicy, zwłaszcza św. Piotr Julian Eymard (1811-68) i bp Gaston De Ségur (1820-80) z Paryża, a także biskupi Gaspard Mermillod z Fryburga (Szwajcaria; późniejszy kardynał) i Victor Joseph Doutreloux z Liege (Belgia).

Biskup De Ségur sporządził wykaz wszystkich cudownych miejsc kultu eucharystycznego we Francji, co ogromnie ożywiło pielgrzymowanie do nich. Przełomowymi wydarzeniami były tu: masowa pielgrzymka z Lille do Douai w 1874 oraz nabożeństwa eucharystyczne w Awinionie (1876) i w Favernay (1878) – będące w istocie nieoficjalnymi kongresami eucharystycznymi. Zamiarem pani Tamisier było nie tylko ożywienie ruchu pielgrzymkowego do miejsc kultu eucharystycznego, lecz też połączenie ich z konferencjami i tym samym przekształcenie w międzynarodowe spotkania religijno-naukowe. Pomysłodawczyni pragnęła w ten sposób zarówno ożywić kult eucharystyczny, rozszerzyć jego zasięg i przeciwstawić się laicyzacji, jak i wzbudzić w katolikach poczucie siły i dumy z wyznawanej przez nich wiary.

PIERWSZE PLANY I PIERWSZE TRUDNOŚCI

Pani Tamisier myśli swe przedstawiła najpierw gorącemu entuzjaście nabożeństw eucharystycznych, św. Eymardowi, który w 1856 założył w Paryżu Zgromadzenie Kapłanów od Najświętszego Sakramentu (eucharystów lub ejmardystów). Przyjął tę ideę z wielkim zapałem, choć nie doczekał jej urzeczywistnienia. 27 kwietnia 1879 ideę E. Tamisier poparł Leon XIII, wydając odpowiednią bullę. Jednakże do spełnienia tych projektów droga była jeszcze daleka. Okazało się bowiem, że początkowo ani we Francji, ani w sąsiedniej Belgii nie można było zorganizować owych spotkań eucharystycznych, ze względu na panujące w tych krajach nastroje liberalne i antykatolickie, pozostałe zaś kraje, brane pod uwagę jako miejsca kongresu, a zwłaszcza Holandia, nie wykazywały tym większego zainteresowania. Gdy wydawało się, że z planów trzeba będzie całkowicie zrezygnować lub przynajmniej odłożyć je na jakiś inny, znacznie późniejszy termin, sytuacja zmieniła się we Francji. Ideą zainteresowało się dwóch przemysłowców z Lille: Philibert Vrau i jego kuzyn Feron, dołączył do nich wicehrabia de Damas. Podjęli się oni sfinansowania całego przedsięwzięcia, dzięki czemu można było przeprowadzić I Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny.

LILLE – PIERWSZE ZWYCIĘSTWO

Odbył się on po uzyskaniu akceptacji i zgody papieża Leona XIII, w dniach 28-30 czerwca 1881 roku w Lille pod hasłem Społeczne królestwo Chrystusa. Uczestniczyło w nim ponad 8 tysięcy osób, w tym 363 delegatów z Francji i zagranicy: z Austrii, Belgii, Chile, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Szwajcarii i Meksyku; gości zagranicznych było 47. Obradom przewodniczył biskup pomocniczy diecezji Cambrai Henri Monnier. W czasie tego pierwszego, historycznego spotkania czcicieli Chrystusa w Eucharystii wygłoszono kilkanaście referatów w 3 zespołach tematycznych: adoracja i pokuta; kult i cześć zewnętrzna, propaganda. Zarówno w referatach, jak i w dyskusji oraz w kazaniach bardzo mocno podkreślano konieczność poszukiwania sposobów przywrócenia prawom Bożym należnego im miejsca w życiu publicznym i społecznym. Na zakończenie uczestnicy powołali doraźny komitet, przygotowujący Międzynarodowe Kongresy Eucharystyczne. Przewodniczącym wybrano bpa A. de la Bouillerie, a na jego zastępców dwóch świeckich: hrabiego de Nicolay i J. de Beneque.

Drugi Kongres zwołano do Awinionu na 13-17 września 1882 r. pod hasłem Schrystianizować życie przez Eucharystię. Przewodniczył mu miejscowy arcybiskup F. E. Hasley. Miejscem trzeciego było Liege (5-10.06.1883), gdzie pod przewodnictwem abp A. Duquesnaya, metropolity Cambrai, obradowano nad sposobami reagowania Kościoła na posuwające się zeświecczenie społeczeństw w państwach zachodnich. Tutaj też powołano stały komitet MKE, któremu przewodniczył kard. Victor Auguste Dechamps z Mechelen (Malines) w Belgii w 1883 kongres odbył się w Liege. Tu powołano stały międzynarodowy komitet kongresów eucharystycznych pod przewodnictwem kardynała V. A. Dechampsa. Był to jednocześnie pierwszy Kongres, zorganizowany poza Francją. Następny też odbył się poza tym krajem – we Fryburgu Szwajcarskim (9-13.09.1885), którego biskup, wspomniany Gaspard Mermillod objął po śmierci bpa de la Bouillerie przewodnictwo stałego Komitetu MKE.

KU PEŁNI ROZKWITU...

W latach 1881-1902, to znaczy w okresie pontyfikatu Leona XIII, przeprowadzono łącznie 14 kongresów. Średnio odbywały się one co roku, później co 2-3 lata. Z czasem częstotliwość ich zmniejszyła się i wyszły poza Europę. Początkowo zwoływano je zazwyczaj co roku, w okresie międzywojennym z polecenia papieża Piusa XI co dwa lata, a po II wojnie co 4-5 lat. Do 1996 było ich 45.

W 1893 Kongres odbył się w Jerozolimie, a w 1910 w Montrealu. Kongresy, jakkolwiek coraz bardziej umacniały się w życiu i w świadomości katolików, napotykały nieraz zarówno na etapie organizacji, jak i w praktyce wykonawczej, szereg trudności. Np. podczas 18 Kongresu w Londynie (8-13.09.1908) władze brytyjskie nie zezwoliły na procesję eucharystyczną z Najświętszym Sakramentem, toteż przeszła ona ulicami miasta, ale bez Najświętszego Sakramentu. Wzieło w niej udział ponad 25 tys. dorosłych i prawie 20 tys. dzieci, 7 kardynałów, ponad 90 biskupów i prawie tysiąc kapłanów.

Pierwszy Kongres z udziałem katolików obrzędów wschodnich odbył się w Jerozolimie w dniach 14-21 maja 1893. Obecni byli wówczas m.in. katolicy obrządku ormiańskiego i kilku innych obrzędów wschodnich; po raz pierwszy przybył wówczas oficjalny legat papieski. Do innych ciekawostek należy fakt, że pierwszym papieżem, który uczestniczył i przewodniczył kongresowi, był św. Pius X – w 1905. Spotkanie to, szesnaste z kolei, odbyło się od 1 do 4 czerwca w Rzymie.

Podczas 21 Kongresu w Montrealu (7-11. 09.1910) do wczesnej I Komunii św. przystąpiło prawie 30 tys. dzieci. A 23 Kongresowi, obradującemu w Wiedniu od 12 do 15 września 1912, patronował cesarz Franciszek Józef I. Kongres ten upamiętniał, niezależnie od wymiaru religijnego, kolejną rocznicę odsieczy wiedeńskiej. Dla podkreślenia wkładu Polaków w tamto zwycięstwo, stanowili oni odrębną i liczną sekcję, obradującą w kościele św. Michała. Poszczególne kongresy łączono często z ważnymi rocznicami lub wydarzeniami o dużym znaczeniu dla chrześcijan, a zwłaszcza katolików kraju, w którym się odbywały. Tak było z 30 Kongresem, przeprowadzono 7-11 maja 1930. w Kartaginie z okazji 1500 rocznicy śmierci św. Augustyna.

Podobnie następne spotkanie, w dniach 21-26 czerwca w Dublinie, przywołało wspomnienie 1500 rocznicy przybycia do Irlandii apostoła i patrona tego kraju św. Patryka. Wcześniej jeszcze, bo w dniach 6-9 września 1928 roku w Sydney po raz pierwszy kongres miał wymiar mariologiczny i przebiegał pod hasłem Maryja a Eucharystia. Najwięcej kongresów odbyło się za Leona XIII, bo aż 14, następnie za Piusa X, zwanego „papieżem Eucharystii" – 11, Piusa XI – 9.

W okresie pontyfikatu Jana XXIII zorganizowano tylko jeden Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny. Odbył się on w Monachium (31 lipca – 7 sierpnia 1960), ale były to już czasy, gdy utrwaliła się praktyka urządzania tego rodzaju spotkań co 4-5 lat. Ostatni kongres przed wojną odbył się w Budapeszcie w dniach 25-30 maja 1938. Obradowano pod hasłem Eucharystia więzią miłości, a legatem papieskim był kard. Pacelli, który niespełna rok później został wybrany papieżem Piusem XII. Na kongres przybyło ponad 100 tys. osób z całego świata, Niemcom zabronił przyjazdu Hitler. Wśród duchownych było 15 kardynałów (m. in. prymas Polski kard. A. Hlond) i 330 biskupów (14 z Polski).

Kolejny kongres miał się odbyć w 1940 w Nicei, ale wybuch wojny to uniemożliwił. Pierwszy po wojnie kongres odbył się w Barcelonie od 27 maja do 1 czerwca 1952. Po raz pierwszy głównym punktem kongresu była już nie procesja, ale Msza św. jako bezkrwawa ofiara eucharystyczna. Procesja odbyła się, a na jej zakończenie dyktator Hiszpanii gen. Franco zawierzył kraj Chrystusowi Eucharystycznemu. Osobiście części obrad kongresów przewodniczyli Paweł VI (w 1961 r. w Bombaju i w 1968 w Bogocie) oraz Jan Paweł II (1985 – Nairobi, 1989 – Seul, 1993 – Sewilla). Ostatni jak dotychczas, 45 Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny odbył się w dniach 7-13 czerwca 1993 r. w Sewilli pod hasłem Chrystus światłem ludzi – Eucharystia i ewangelizacja. Tam też Ojciec Święty ogłosił Wrocław miejscem 46 Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego. Organizacją kongresów zajmuje się Papieski Komitet do Spraw Międzynarodowych Kongresów Eucharystycznych. Zatwierdził powołanie go do życia przez duchownych i świeckich Leon XIII (27.04.1879). Obecną nazwę otrzymał na mocy brewe apostolskiego Jana Pawła II z 11 lutego 1986. Przewodniczącym Komitetu jest od 3 stycznia 1991 r. kardynał kanadyjski Edouard Gagnon.

Liturgia

Dąbrowica:
Pn, Śr: 16:30
So: 8:30
Nd: 11:00, 16:00

Wojanów
Pn, Pt: 16:00
Nd: 9:30

Słowo na dziś

...byleś ty chciała walczyć; wiedz, że zawsze zwycięstwo jest po twojej stronie...
Dz. 1560

Galeria

  • image
  • image

 

 

matka boska wniebowzięta

Jubileusz 700-lecia Kościoła

 

 

roza

Dekoracje kościelne

YouTube

Łączna liczba gości:433146
© VentoStudio.pl